บทที่ 51 ของที่เป็นของเราก็ย่อมเป็นของเรา

“ครับ ผมเชื่อย่า” สองย่าหลานหันมายิ้มให้กันเพื่อเป็นการให้กำลังใจกันและกัน อู๋ซินจึงยกมือที่เริ่มแห้งกร้านจากการทำงานหนักลูบไปที่ผมของหลานชายอย่างเอ็นดู

เธอรู้สึกสงสารหลานชายที่ต้องระหกระเหินมายังชนบทที่ห่างไกล แต่ความโชคร้ายของครอบครัวเธอก็ยังคงมีความโชคดีที่ได้มาเจอกับซูเหยา

จึงทำให้ครอบครัวอยู่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ